این روزا جنبش سبز ایران اصلا وضعیت خوبی نداره. میرحسین و کروبی که ناپدید شدند و اکثر قریب به اتفاق مبارزین به نام جنبش مدت هاست در حبس به سر میبرند. مدت ها بود که از خیلی ها میشنیدم که جنبش ما نیاز به رهبر نداره، هرکسی خودش باید رهبر باشه، خیلی ها میر حسین و کروبی رو به عنوان رهبر قبول نداشتند و ...
ولی شاید همه امروز به این نتیجه رسیده باشند که امروز، جنبش سبز خلأ یک رهبر رو احساس میکنه. شاید همه ما یا حداقل کسانی که در انقلاب 57 حاضر بودن از داشتن یک رهبر تجربه خوبی نداشته باشند ولی با این همه مثل روز روشنه که اگر امروز ما یک رهبر داشتیم حال و روزمون بهتر از این بود. این روزا هر کسی پیشنهادی میده همه بهش پرخاش میکنند که تو چیکاره جنبشی، تو کی هستی که برای جنبش تصمیم میگیری و از این حرفا. یه جوری با طرف برخورد میشه که طرف از هرچی پیشنهاد و مبارزست نا امید میشه.
چرا 25 بهمن شلوغ شد و دنیا رو تکون داد؟ اگر من و شما یا هر آدم عادی دیگه پیشنهاد راهپیمایی میداد خبری میشد؟ اینجاست که جای خالی یه رهبر احساس میشه. چه قدر خوار شدیم که راه سبز امید هر چند وقت یه بار بعد از کلی ناز و عشوه یه بیانیه خشک و خالی میده و از برنامه ها حمایت میکنه. وقتی جبه مشارکت هنوز به فکر جمهوری اسلامی و آرمان های امامشه تکلیف ما چیه؟
فکر نمیکنید بین «سکوت راه سبز امید» و«بازداشت رهبران جنبش» ارتباطی وجود داره؟
با اینکه چهارشنبه سوری آخرین فرصت ما در سال 89 محسوب میشه ولی هیچکس اعلامیه نمیده، شعار نویسی نمیکنه، انگار همه نا امید شدند.
باید هرچه زود تر فرد یا گروهی رو به عنوان تصمیم گیرنده یا برنامه ریز انتخاب کنیم.
راه سبز امید و مشاورین ارشد و تشکل های اصلاح طلب حکومتی شهامت کافی رو ندارند . پس امید وارم همه برای ادامه راه کسی رو برای تصمیم گیری انتخاب کنیم.
ولی شاید همه امروز به این نتیجه رسیده باشند که امروز، جنبش سبز خلأ یک رهبر رو احساس میکنه. شاید همه ما یا حداقل کسانی که در انقلاب 57 حاضر بودن از داشتن یک رهبر تجربه خوبی نداشته باشند ولی با این همه مثل روز روشنه که اگر امروز ما یک رهبر داشتیم حال و روزمون بهتر از این بود. این روزا هر کسی پیشنهادی میده همه بهش پرخاش میکنند که تو چیکاره جنبشی، تو کی هستی که برای جنبش تصمیم میگیری و از این حرفا. یه جوری با طرف برخورد میشه که طرف از هرچی پیشنهاد و مبارزست نا امید میشه.
چرا 25 بهمن شلوغ شد و دنیا رو تکون داد؟ اگر من و شما یا هر آدم عادی دیگه پیشنهاد راهپیمایی میداد خبری میشد؟ اینجاست که جای خالی یه رهبر احساس میشه. چه قدر خوار شدیم که راه سبز امید هر چند وقت یه بار بعد از کلی ناز و عشوه یه بیانیه خشک و خالی میده و از برنامه ها حمایت میکنه. وقتی جبه مشارکت هنوز به فکر جمهوری اسلامی و آرمان های امامشه تکلیف ما چیه؟
فکر نمیکنید بین «سکوت راه سبز امید» و«بازداشت رهبران جنبش» ارتباطی وجود داره؟
با اینکه چهارشنبه سوری آخرین فرصت ما در سال 89 محسوب میشه ولی هیچکس اعلامیه نمیده، شعار نویسی نمیکنه، انگار همه نا امید شدند.
باید هرچه زود تر فرد یا گروهی رو به عنوان تصمیم گیرنده یا برنامه ریز انتخاب کنیم.
راه سبز امید و مشاورین ارشد و تشکل های اصلاح طلب حکومتی شهامت کافی رو ندارند . پس امید وارم همه برای ادامه راه کسی رو برای تصمیم گیری انتخاب کنیم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر